در یک مسابقهٔ نفسگیر و هیجانانگیز در پیست مونزا، کیم آنتونلی، رانندهٔ جوان مرسدس، با یک نمایش فوقالعاده از انتهای گرید به پیروزی رسید و با این پیروزی، هفتمین برد فصل خود را رقم زد. این پیروزی نهتنها او را یک گام به قهرمانی نزدیکتر کرد، بلکه او را به نخستین قهرمان ایتالیایی فرمول یک از زمان آلبرتو آسكاری در سال ۱۹۵۳ تبدیل کرد.
پیروزی در میان ناامیدیها
آنتونلی که به خاطر تغییرات واحد قدرت، از انتهای گرید آغاز کرد، با نشان دادن سرعت خیرهکنندهاش در طول مسابقه، به سرعت خود را به ردههای بالاتر رساند. او با اختلاف ۳.۸۵۷ ثانیه از جورج راسل، رقیب قهرمانی خود، عبور کرد و در این مسیر، به تماشاگران پرشور ایتالیایی که از ناکامی فراری در این مسابقه ناامید شده بودند، دلگرمی بخشید.
فراریها با مشکلات بزرگی مواجه شدند. چارلز لکلر، رانندهٔ فراری، در دور دوم مسابقه کنترل خودرو را از دست داد و به دیوارهٔ موانع برخورد کرد. در حالی که هفتبار قهرمان جهان، لوئیس همیلتون، نیز به رتبهٔ ششم بسنده کرد، آنتونلی با قدرت به جلو پیش رفت و در دور ۱۸، برای نخستین بار از رقیبش پیشی گرفت.
لحظات کلیدی مسابقه
لحظهٔ حساس مسابقه زمانی بود که آنتونلی از یک تغییر لاستیک رایگان در حین یک خودروی ایمنی مجازی بهرهبرداری کرد و با لاستیکهای جدید به میدان برگشت. او به سرعت فاصلهٔ ۱۵ ثانیهای را که راسل با لاستیکهای سختش داشت، کاهش داد و در دور ۵۰، توانست با یک حرکت برجسته از راسل عبور کند و به سوی پرچم شطرنجی حرکت کند.
آنتونلی در حالی که احساساتش او را غرق کرده بود، گفت: "باور نکردنی است! خیلی خوشحالم، هرگز نمیتوانستم تصور کنم که امروز اینجا باشم، اما ما این کار را انجام دادیم. بعد از شروع دوباره، میدانستم که میتوانم شانس پیروزی داشته باشم. "
پیروزی آنتونلی در این مسابقه، نه تنها برای او بلکه برای دنیای فرمول یک نیز تاریخی به یاد ماندنی به شمار میآید. در حالی که راسل با این شکست، ۶۶ امتیاز از آنتونلی عقب افتاد، این پیروزی میتواند شروعی تازه برای جوانان ایتالیایی باشد که به دنبال قهرمانی در این رقابتهای پر هیجان هستند.
