فاجعهٔ اخیر در مرز چین و نپال که در تاریخ ۲۶ اوت رخ داد، به عنوان یکی از بزرگترین بلایای طبیعی در دو دههٔ اخیر شناخته میشود. این حادثه منجر به جان باختن حداقل ۱,۳۸۵ نفر و ناپدید شدن بیش از ۵,۵۰۰ نفر دیگر در دو کشور شد. در میان مفقودین، صدها کارگر نیروگاههای آبی نیز به چشم میخورند و تلاشهای نجات اکنون وارد سیزدهمین روز خود شده است.
تلاشهای مستمر برای نجات
رئیس انجمن بینالمللی تونلسازی و فضای زیرزمینی، در واکنش به این بحران گفت: "ما با چیزی روبهرو هستیم که هرگز تجربه نکردهام. نه یک نجات، بلکه چندین نجات همزمان که هرکدام با خطرات و عدم قطعیتهای خاص خود همراه است." نپال به احترام قربانیان، یک روز ملی عزای عمومی را در پیش دارد و تلاشهای نجات با همان سرعت روز اول ادامه دارد.
سخنگوی ارتش نپال اظهار داشت: "تمرکز ما بر روی جستوجو و نجات در سه سطح است: بر روی زمین، از هوا و در تونلها. ما در حال اطمینان از این هستیم که هیچکس باقی نمانده باشد." در روزهای اخیر، نجات سه کارگر از عمق تونلها، ناامیدیها را کاهش داد و امید به یافتن سایر بازماندگان را زنده نگه داشت.
کمکهای بینالمللی و امید به نجات
تیمهای نجات نپالی با همکاری کارشناسان خارجی از جمله افرادی از چین، هند و کره جنوبی به کار خود ادامه میدهند. این همکاریها در شرایطی صورت میگیرد که هر روز بر تعداد مفقودین افزوده میشود. یکی از مشاوران کلیدی در این زمینه، به یادآوری نجات ۴۱ مردی که ۱۷ روز در تونل سیلیکاری در ایالت اوتاراکند هند محبوس بودند، تأکید کرد: "سیلیکاری به من آموخت که هرگز نباید احتمال را با غیرممکن اشتباه گرفت."
این فاجعه، نه تنها به عنوان یک آزمایش برای نپال بلکه به عنوان یک ندا برای جامعهٔ جهانی است. آیا ما به اندازه کافی برای مقابله با بلایای طبیعی آمادهایم؟
